Φλώρινα, άρωμα Βαλκανίων...

Λένε ότι «για να φτάσεις μακριά, καλό είναι να βάζεις στόχους», και καθώς είχαμε στο μυαλό μας να «οργώσουμε» ολόκληρο το νομό Φλώρινας -το βορειοδυτικό σύνορο της Ελλάδας- πήραμε την απόφαση να εγκατασταθούμε στο κέντρο του, την πρωτεύουσά του.

Μετά από 570 χλμ. συνεχούς οδήγησης και αφού αφήσαμε πίσω μας τις καπνισμένες καμινάδες των εργοστασίων της Πτολεμαΐδας, η ατμόσφαιρα είχε ήδη αρχίσει να «μυρίζει» Βαλκάνια... Βεβαίως, είχαμε προετοιμαστεί κατάλληλα, αφού η Μπάντα με τα Χάλκινα (μουσικά όργανα που συναντώνται στη Δυτική Μακεδονία, αλλά και στις γειτονικές χώρες) συνόδευε ηχητικά το μεγαλύτερο μέρος της διαδρομής μας, «παίζοντας» στη διαπασών τις «επαναστατικές» της μελωδίες.

Η διάρκεια του ταξιδιού μας είχε φτάσει αισίως τις 6 ώρες και, πλησιάζοντας τις παρυφές του όρους Βαρνούντας, αγγίξαμε επιτέλους τα όρια της πόλης, βράδυ.

ΝΥΧΤΟΠΕΡΠΑΤΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΦΛΩΡΙΝΑ
Μέσα στο πέπλο της νύχτας ο ολόφωτος γιγάντιος σταυρός, σήμα κατατεθέν του λόφου του Αγίου Παντελεήμονα, ξεχώριζε από χιλιόμετρα μακριά, κρεμασμένος, όπως ήταν, πάνω από την ακριτική Φλώρινα.

Το εντυπωσιακό θέαμα και τη θετική πρώτη εντύπωση ολοκλήρωσε μια περιήγηση στην καρδιά της πόλης. Ακολουθήσαμε την κεντρική λεωφόρο Μακεδονομάχων και, μόλις φτάσαμε στο τέλος της, προσπεράσαμε στ' αριστερά μας το πάρκο που δημιουργήθηκε στη θέση του εθνικού σταδίου και καταλήξαμε στην αφετηρία -όπως αποδείχθηκε- κάθε μας εξόρμησης, την Πλατεία Γεωργίου Μόδη. Δεκάδες μαγαζάκια μάς περίμεναν ανοιχτά, από παραδοσιακά μεζεδοπωλεία μέχρι καταστήματα τοπικών προϊόντων, αλλά και «σύγχρονα περίπτερα» -η συγκεκριμένη επιγραφή «κυκλοφορούσε» πολύ στο νομό. Βγαίνοντας από το αμάξι, το κρύο -τουλάχιστον για εμάς, τους «νότιους»- ήταν ιδιαίτερα τσουχτερό. Παρά τη χαμηλή θερμοκρασία, όμως, οι κάτοικοι έδειχναν απτόητοι και το εμπορικό κέντρο έσφυζε από ζωή...

Στο σημείο όπου τελειώνει η οδός Μ. Αλεξάνδρου ξεκινά η πεζοδρομημένη Παύλου Μελά, εκεί όπου χτυπά ο σφυγμός της σύγχρονης Φλώρινας. Φυσικό επακόλουθο θα μου πείτε, αφού τα περισσότερα cafe-bars της πόλης είναι συγκεντρωμένα εδώ. Αν και καθημερινή, ξεχείλιζαν από θαμώνες όλων των ηλικιών, ντόπιους, επισκέπτες από γειτονικές περιοχές ή προσωρινούς «μετανάστες», φοιτητές...

Οι αποσκευές μάς περίμεναν στο αυτοκίνητο, αλλά μιας και ήμασταν στο «άδυτο» της βραδινής διασκέδασης δεν χάσαμε ευκαιρία να το ανακαλύψουμε... Τα μαγαζιά βρίσκονταν αντικριστά και οι πόρτες τους ανοιγόκλειναν συνεχώς, καθώς οι λάτρεις του nightlife περιφέρονταν, εμφανώς ευδιάθετοι, από το ένα στο άλλο...

Μετά από ενδελεχή έρευνα, καταλήξαμε στο συμπέρασμα ότι αναμφισβήτητα hot spots αποτελούν η Όπερα, ένα από τα πιο παλιά μπαράκια, το Liberty, το Silk και το Mod's. Για πιο... high καταστάσεις το Οίκαδε απλά εντυπωσιάζει, ενώ το trendy La Casa αποτελεί ένα must πέρασμα για όλους.

Αν υποκύψετε ολοκληρωτικά στις προσταγές της νύχτας, ακολουθήστε το πλήθος και κλείστε το βράδυ σας... θεματικά. Κατευθυνθείτε προς το ελληνάδικο Μάσκες ή το νεανικό club Pas Male, τις απόλυτα after επιλογές. Βλέπετε, η Φλώρινα, δεν φημίζεται άδικα για την ξέφρενη διασκέδαση...

ΣΤΟΝ ΣΑΚΟΥΛΕΒΑ
Ακολουθώντας τις προτροπές γνωστών και φίλων, αναζήτησα -μετά της διακριτικής συνοδείας του Ηρακλή, της «σκιάς» μου και σε αυτό το ταξίδι- τον ποταμό Σακουλέβα. Λίγα μόλις μέτρα από τον lifestyle πεζόδρομο της Παύλου Μελά βρισκόταν η «αρχόντισσα της Φλώρινας», η πλακόστρωτη Λεωφόρος Ελευθερίας. Παρ' όλο που η πιο χαρακτηριστική γωνιά της πόλης την ημέρα φέρει μια ιδιαίτερα ρομαντική αύρα, το βράδυ φάνταζε απόκοσμη...

Η σαγήνη της «παλιάς» Φλώρινας επιτέλους αποκαλύφθηκε και, έχοντας στο μυαλό μας ότι η συγκεκριμένη γειτονιά πρωταγωνίστησε ουκ ολίγες φορές στα ατμοσφαιρικά έργα του σκηνοθέτη Θεόδωρου Αγγελόπουλου, κινήσαμε ν' ανακαλύψουμε -για όσο αντέχαμε ακόμα- κάποια από τα καλά κρυμμένα μυστικά της...

ΣΕΡΓΙΑΝΙ ΣΤΗΝ «ΠΑΛΙΑ ΠΟΛΗ»
Πάνω από τα κεφάλια μας υψωνόταν επιβλητικός ο λόφος του Αγίου Παντελεήμονα, ενώ στα πόδια μας κυλούσαν τα «φουσκωμένα» νερά του Σακουλέβα. Το χιόνι της προηγούμενης εβδομάδας είχε λιώσει, το σινιάκι -η τοπική ονομασία για την ομίχλη- είχε διαλυθεί, όμως το θέαμα ήταν εξίσου μαγευτικό.

Τα κλειδαμπαρωμένα νεοκλασικά με την τυπική μακεδονίτικη αρχιτεκτονική έστεκαν με αρχοντιά, αψηφώντας επιδεικτικά το πέρασμα του χρόνου. Μερικά χρονολογούνται από την Τουρκοκρατία, άλλα έχουν τις ρίζες τους στην εποχή του μεσοπολέμου, με τα χαρακτηριστικά σαχνισιά τους να είναι ακόμα εντυπωσιακά και τις εσωτερικές αυλές να φαντάζουν γοητευτικά «παραμελημένες»... Η απουσία περαστικών, ο χαμηλός φωτισμός από τις πολυκαιρισμένες λάμπες, τα έρημα παγκάκια και τα παγωμένα κάγκελα δίπλα στο ποτάμι, ακόμα και τα τοξωτά γεφυράκια που σε κάποια σημεία ενώνουν τις όχθες, δημιουργούσαν ένα ονειρικό σκηνικό...

Αφού «αποκάναμε» από το κρύο, αποχαιρετίσαμε τις θαρραλέες πάπιες που βουτούσαν αδιάφορες στα παγωμένα νερά και δώσαμε το επόμενο ραντεβού με το πρώτο φως της μέρας.

ΤΟΠΙΟ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ
Δεν ξέρω αν ήμασταν απλά άτυχοι, αλλά όσο καιρό μείναμε στο νομό η πρωινή ομίχλη αποτελούσε τη μόνιμη «συνοδό» μας. Η μουντάδα της ατμόσφαιρας όμως, ήταν τελείως διαφορετική από την αθηναϊκή, δίνοντας το δικό της «χρώμα» στην πόλη, που είχε συνέλθει για τα καλά από το βραδινό ξενύχτι... Αν κρίνουμε από την πολυκοσμία στους δρόμους, οι κάτοικοι επιλέγουν για τις μετακινήσεις τους τον πατροπαράδοτο τρόπο· πεζή. Άλλωστε, οι αποστάσεις μέσα στη Φλώρινα είναι πολύ κοντινές. Μετά από μια σύντομη στάση στα γνωστά πλέον στέκια της Παύλου Μελά για έναν περιποιημένο καφέ, ήταν ώρα για περίπατο με -όσο γινόταν- καθαρή ματιά και «φρέσκια» διάθεση.

«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον» και η μείξη του παλιού με το καινούριο φαινόταν ακόμα πιο έντονη, με τα παλιά νεοκλασικά να «μπλέκονται» με νεόδμητες πολυκατοικίες, εγκαταλειμμένα κτήρια και μοντέρνα καταστήματα. Ανεβαίνοντας τη Μ. Αλεξάνδρου, πίσω από το κτήριο της Εθνικής Τράπεζας, η δημοτική αγορά «τράβηξε» το βλέμμα μας. Τα τοπικά προϊόντα ήταν στοιβαγμένα στους πάγκους, «αναζητώντας» αγοραστές. Βρήκαμε ό,τι περιμέναμε και κάτι παραπάνω· ολόφρεσκα φρούτα και λαχανικά, φημισμένα γλυκά του κουταλιού, ακόμα και πλεκτά χειροποίητα κεράκια, καθώς η κηροπλαστική είναι ευρέως ανεπτυγμένη στην περιοχή. Τα μαγαζιά είχαν όλα χρώμα από το παρελθόν. Παλιά φωτογραφεία στολισμένα με τις χαρακτηριστικές ασπρόμαυρες καρτ ποστάλ, συνεταιρισμοί με τοπικές στολές και υφαντά, μέχρι και παραδοσιακούς καφενέδες ανακαλύψαμε. Πιο δημοφιλής από τους τελευταίους το Διεθνές, που δεν θα δυσκολευτείτε να το αναγνωρίσετε. Το ισόγειο του παλιού ομώνυμου ξενοδοχείου που φιλοξένησε σημαντικές προσωπικότητες του κινηματογράφου, όπως τον Μαρτσέλο Μαστρογιάνι, ο οποίος πρωταγωνίστησε στον «Μελισσοκόμο», την ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου, σήμερα λειτουργεί ως καφενές-τσιπουράδικο... Το παραδοσιακό στέκι διατηρεί αναλλοίωτη τη γραφικότητά του, συγκεντρώνοντας τους γέροντες της πόλης και τα βλέμματα των επισκεπτών...

ΠΙΣΩ ΣΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Παρ' όλο που δεν το επιδίωξα, τα βήματά μου με οδήγησαν πίσω, στις όχθες του Σακουλέβα. Αυτή τη φορά ξεκίνησα την πορεία μου από την Πλατεία Δικαιοσύνης, εκεί όπου βρίσκονται οι εγκαταλειμμένες φυλακές και το τουρκικό χαμάμ. Κατηφορίζοντας παρέα με «φουριόζους» Φλωρινιώτες και ανέμελους πρωινούς περιπατητές, κοντοστάθηκα στο 2ο Δημοτικό Σχολείο και το τριώροφο σπίτι του Πέιου, ένα από τα παλιότερα παραδοσιακά αρχοντικά της πόλης.

Αφήνοντας πίσω την «παλιά» Φλώρινα, ξαφνικά με κυρίευσε η επιθυμία να θαυμάσω την πόλη από ψηλά. Επέστρεψα στο αυτοκίνητο και κατευθύνθηκα εκεί απ' όπου θα είχα την καλύτερη θέα· στο σταυρό.

Δυστυχώς, ο δρόμος προς την κορυφή ήταν κλειστός έτσι, χωρίς να έχω άνεση χρόνου να καλύψω τα υπόλοιπα 15΄ ανάβασης πεζή, αρκέστηκα στην εικόνα της πόλης μέσα από τα μπλεγμένα κλαδιά των δέντρων...