Είναι περασμένα μεσάνυχτα και μαζί με τους συνεργάτες μου οργανώνουμε την αποστολή στη Ρόδο. Ψάχνω να βρω πληροφορίες σχετικά με όλα τα ρεπορτάζ που θα κάνουμε στο «νησί του ήλιου». Ξαφνικά, θυμάμαι πως ένας από τους κολλητούς μου φίλους είναι από τη Ρόδο και συγκεκριμένα από τη Λίνδο, όπου έχει ανοίξει μια μικρή επιχείρηση με ενοικιαζόμενα δωμάτια. Τον παίρνω τηλέφωνο και αφού λέμε τα γνωστά –πού είσαι, πού χάθηκες κ.λπ.– του κάνω την εξής ερώτηση: «Ρε, Σταμάτη, εσύ που είσαι από τη Ρόδο, μπορείς να μου δώσεις μερικά στοιχεία για τη Λίνδο;» Και μου απαντά: «Εγώ φίλε, Τάσο, είμαι από τη Λίνδο και όχι από τη Ρόδο». «Μα καλά», του λέω, «η Λίνδος δεν είναι στη Ρόδο;» «Είναι», μου απαντά, «αλλά εμείς, φίλε, είμαστε άλλο πράγμα. Πήγαινε και θα καταλάβεις». Από εκείνη τη στιγμή και μέσα από τις περιγραφές του φίλου μου Σταμάτη, κατάλαβα ότι η Λίνδος είναι ξεχωριστή όχι μόνο για τους τουρίστες αλλά κυρίως για τους ίδιους τους κατοίκους της. Θέλετε οι «δονήσεις» που φέρει ο αρχαίος ναός της Λινδίας Αθηνάς, θέλετε ο πλούτος και η καταγωγή των ντόπιων; Θέλετε το γεγονός ότι εκεί πάτησε το πόδι του ο Απόστολος Παύλος για να κηρύξει το Χριστιανισμό στη Ρόδο; Όλα αυτά μαζί και το καθένα χωριστά, κάνουν την «ευνοούμενη» του ήλιου να υπερέχει και να στέκει μεγαλόπρεπα στην αγκαλιά δύο πανέμορφων κόλπων.