Θα μου επιτρέψετε σε αυτό το τεύχος να σας μεταφέρω μια προσωπική ιστορία, για να καταλάβετε έτσι ξεκάθαρα πόσο κακό έχουν κάνει όλες οι τελευταίες κυβερνήσεις των τελευταίων 30 ετών στον τουρισμό.

Για χρόνια ολόκληρα έκανα διακοπές στη Σαντορίνη. Ένας από τους φίλους που είχα κάνει εκεί είχε ταξιδιωτικό γραφείο που έκανε κρουαζιέρες με σκάφος γύρω από το νησί, νοίκιαζε δωμάτια και εν πάση περιπτώσει ο άνθρωπος, γέννημα θρέμμα Σαντορινιός, εξυπηρετούσε Έλληνες και ξένους τουρίστες όσο καλύτερα μπορούσε. Μου είχε κάνει εντύπωση ο φοβερός επαγγελματισμός του, οι χαμηλές τιμές και πάνω απ' όλα η ευγένεια που τον χαρακτήριζε με όλους τους πελάτες του.

Για να μην τα πολυλογώ, με τα χρόνια γίναμε φίλοι κι ένα βράδυ που πίναμε ένα ποτό μού διηγήθηκε πώς βρέθηκε ο ίδιος στον τουρισμό. Μεγαλωμένος στην Περίσσα, ο πατέρας του ήταν χρόνια στην κομματική οργάνωση του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Το όνειρο της οικογένειας ήταν ένα και μοναδικό· ο Αντώνης να μπει στο Δημόσιο, ο Αντώνης -«το μοναχοπαίδι μας»- να πιάσει δουλειά πίσω από ένα γραφείο! Δεν τους ενδιέφερε πού, πώς, γιατί. Η προοπτική, το μέλλον, ήταν να μπει μόνο στο Δημόσιο. Προσέξτε. Σε ένα νησί που βουλιάζει από τουρίστες, που έχεις εκατό ευκαιρίες να δημιουργήσεις πλούτο, επιχείρηση και καλή ζωή, ο πατέρας είχε στόχο να βάλει το παιδί στην Κοινότητα. Ο άνθρωπος φίλησε κατουρημένες ποδιές με το καλό, με το κακό, με το άσχημο. Έλα όμως που στο νησί είχαν άλλοι σειρά για να βολευτούν. Το παλικάρι έμεινε στην απ' έξω τελικά. Του ρίξανε στο κεφάλι πενήντα υποσχέσεις και τελικά δεν τον πήρανε ούτε για να καθαρίζει τους κάδους. Σημειωτέον ότι η Κοινότητα της Σαντορίνης έχει πολλαπλάσιους υπαλλήλους σε σχέση με αυτούς που χρειάζεται.

Όπως και να 'χει, αυτό δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι ο άνθρωπος βρέθηκε άνεργος στα 25 του χρόνια. Και τι έκανε; Το αυτονόητο. Σήκωσε το κεφάλι ψηλά, κοίταξε τις ευκαιρίες, διαπίστωσε τις ελλείψεις που είχε η Σαντορίνη στην εξυπηρέτηση, ιδιαίτερα των ξένων τουριστών, και με ελάχιστο κεφάλαιο, με ανύπαρκτες γνωριμίες, άνοιξε ένα γραφείο-τρύπα στα Φηρά. Από τότε, όπως καταλαβαίνετε, με σκληρή δουλειά και με όρεξη, άλλαξε τον τρόπο ζωής του, ανέβασε το βιοτικό του επίπεδο, έκανε μια σημαντική περιουσία και δουλεύει έξι μήνες το χρόνο και έξι μήνες κάνει διακοπές. Δηλαδή, έκανε το αυτονόητο στο μέρος όπου μεγάλωσε. Οι συνομήλικοί του είναι αργόμισθοι σε διάφορους τομείς του Δημοσίου στη Σαντορίνη, ζουν μια ζωή κυριολεκτικά χωρίς κανένα ενδιαφέρον, προσπαθούν να βρουν το νόημα στον τζόγο, στην απιστία ή στο ποτό και απλώς περιμένουν να πεθάνουν χωρίς να έχουν δημιουργήσει απολύτως τίποτα.

Αυτό, δυστυχώς, φίλοι μου που σας διηγήθηκα συνοψίζει την περίπτωση χιλιάδων ανθρώπων, πραγματικών μυαλών, νέων και δυναμικών προσωπικοτήτων που μπήκαν στην κρεατομηχανή της εύκολης δουλειάς και του Δημοσίου. Στη χώρα που πλημμυρίζει από τουρισμό και στην οποία η... βαριά βιομηχανία της έχει ως ενέργεια τον ήλιο και τη θάλασσα, εμείς επιλέξαμε να σπαταλήσουμε όλες τις υγιείς δυνάμεις μας στο ραχάτι του Δημοσίου. Αποτέλεσμα; Οι απελπισμένοι της δεκαετίας του '80 και του '90, που δεν είχαν μπάρμπα στην Κορώνη, να είναι σήμερα οι επιχειρηματίες που κινούν τα νήματα σε ένα μεγάλο μέρος του μετώπου του τουρισμού.

Ευελπιστώ κι εγώ ότι από αυτή την κρίση που περνάμε όλοι θα απελευθερωθούν οι δυνάμεις της δημιουργίας και του οράματος. Θα ενεργοποιηθούν δυνάμεις που θέλουν και μπορούν να πάνε τη χώρα μπροστά. Εμείς και από το ICONS και από το www.travelstyle.gr στηρίζουμε Ελλάδα. Στηρίζουμε τον τόπο που μας γέννησε, μας φιλοξενεί και μας αφήνει να δημιουργούμε. Κανένας φέτος να μην πάει διακοπές στο εξωτερικό. Όλοι πρέπει και μπορούμε να στηρίξουμε την πατρίδα μας.